همراه با:

• کیف نرم
• سیم اضافه

ساز سه‌تار

سه‌تار ایرانی از خانوادهٔ سازهای دسته‌بلند (ساز) است. این ساز 27 پردهٔ جابه‌جاشدنی دارد (سیم چهارم، 25 پرده). پیش از گسترش اسلام، سه‌تارِ ایرانی‌تبار کاربرد گسترده‌ای داشت. این ساز زهی مضرابی با صدایی ویژه، از خانوادهٔ تنبور است؛ بدنهٔ آن از چوب، سیم‌هایش از فلز و تزئیناتش از استخوان ساخته می‌شود.

سه‌تار سازی کهن در موسیقی کلاسیک ایرانی است. این ساز پیشینهٔ تنبور خراسانی است که نیای همهٔ سازهای زهی دسته‌دار در فرهنگ شرقی شناخته می‌شود. اگرچه سه‌تار ایرانی در اصل سه سیم داشت، سیم چهارم برای سازگار کردن صدای آن با موسیقی عرفانی افزوده شد. در سه دههٔ گذشته نه‌تنها تعداد سیم‌ها، بلکه شیوهٔ نوازندگی سه‌تار ایرانی نیز تغییر کرده است.

بدنهٔ سه‌تار از دو بخش تشکیل شده است: کاسهٔ طنینی و دستهٔ بلند. کاسه معمولاً از چوب گردو یا توت و دسته از چوب گردو ساخته می‌شود. روی دستهٔ بلند آن بیست‌وپنج پرده بسته شده که همگی از روده‌اند. کاسهٔ طنینی رزونانس قوی‌ای دارد که هماهنگی نت‌ها را پدید می‌آورد. هماهنگی صدایی که نوازندگان چیره‌دست به آن دست می‌یابند، مهم‌ترین ویژگی این ساز است.

صدای سه‌تار ایرانی لطیف است و گسترهٔ صوتی آن به نزدیک 3 اکتاو می‌رسد.

اگرچه سه‌تار در رپرتوار موسیقی ایرانی رایج است، بیشتر به‌عنوان ساز تک‌نواز به کار می‌رود.